Gonnegtion

The Great Gatsby-The Catcher in the Rye-Norwegian Wood

WALA

Kung hahanapin mo 'ko ngayon, hindi mo 'ko mahahanap... Kung kahapon sana.


Blue Ice- Shout Out Louds

Cape Reinga Lighthouse

Pakinggan mo 'yung Blue Ice habang tinitingnan ang photo ng cute na cute (tulad mo) lighthouse na 'to.

Haiku

Alam mo ba ang haiku?



Ganito...

Ang palaso mo,
tumama sa puso ko...
Tanggalin mo nga

Eto pa,

Ikaw bubuyog,
'wag masyadong makulit
Mag-ingay na lang


Bola ng bowling
hinagis ko... malakas
Napuntang kanal



Alam mo na?
Gagawa ka na rin?
Alam mo ba kung paano gawin?



Pasensya na, tinatamad
kasi akong magpaliwanag kung
ano ba ang haiku at kung paano 'to ginagawa...










Gustong lumipad,
mamingwit ng bituin,
saka umibig

If I could at Ring of Fire

Hindi ko yata kaya eh... But if I could, I would.

"You know that I would, if only I could," sabi ni Jack Johnson
If I could

Eto 'yung semi-ring of fire kanina oh (actually, hindi talaga semi). Sa Tokyo, Japan alam ko ring of fire talaga. Hindi lang basta semi-ring of fire na tulad dito sa Pilipinas. Hindi ko 'to inabutan. Siya nga pala, tinatakpan ng buwan ang araw sa pagkakataong 'to. Nanonood kasi ako ng Umagang Kay Ganda kanina...

Enya

Enya ,

Para akong lumilipad ngayong hapon...

Ewan ko kung bakit bigla kong naisip na pakinggan si Enya gayong si Judee Sill ang trip na trip kong pakinggan nitong mga nakaraan.

At ayun nga, pinapakinggan ko ngayon si Enya. Para tuloy akong lumilipad, habang naglalaro ng NBA.

Tapos, makulimlim pa. 'Pag umulan, iiyak ako. Oo, seryoso. Kasi nga, para akong lumilipad.

Pero bigla-bigla, parang hindi na uulan. Ang ganda ng hapon.

Sana, alam ko ang mga pinagsasabi ko. Pati ikaw.

Monster Rancher

                                                                                               

May nakakaalala pa ba sa cartoons na 'to na pinalabas noon sa channel 7?

Hindi ko noon ma-gets kung bakit ganoon ang ending nitong cartoons na 'to.

Panaginip lang ang lahat? What the... Nice heartbreaking ending.

Pero ngayon alam ko na. O baka hindi pa dahil nanghuhula lang naman ako e. 

Opinions?

Carrot, Egg or Coffee Bean (repost)

A young woman went to her mother and told her about her life and how things were so hard for her. She did not know how she was going to make it and wanted to give up. She was tired of fighting and struggling. It seemed as one problem was solved a new one arose. Her mother took her to the kitchen. She filled three pots with water. In the first, she placed carrots, in the second she placed eggs and the last she placed ground coffee beans. She let them sit and boil without saying a word.

In about twenty minutes she turned off the burners. She fished the carrots out and placed them in a bowl. She pulled the eggs out and placed them in a bowl. Then she ladled the coffee out and placed it in a bowl.

 

Turning to her daughter, she asked, "Tell me what do you see?"

"Carrots, eggs, and coffee," she replied.

 

She brought her closer and asked her to feel the carrots. She did and noted that they were soft. She then asked her to take an egg and break it. After pulling off the shell, she observed the hard-boiled egg. Finally, she asked her to sip the coffee.

The daughter smiled as she tasted its rich aroma. The daughter then asked, "What does it mean, mother?"

Her mother explained that each of these objects had faced the same adversity-boiling water-but each reacted differently. The carrot went in strong, hard and unrelenting. However after being subjected to the boiling water, it softened and became weak. The egg had been fragile. Its thin outer shell had protected its liquid interior. But, after sitting through the boiling water, its inside became hardened. The ground coffee beans were unique, however. After they were in the boiling water, they had changed the water.

"Which are you?" she asked her daughter.

 

"When adversity knocks on your door, how do you respond? Are you a carrot, an egg, or a coffee bean?"

Think of this: Which am I? Am I the carrot that seems strong, but with pain and adversity, do I wilt and become soft and lose my strength? Am I the egg that starts with a malleable heart, but changes with the heat? Did I have a fluid spirit, but after a death, a breakup, a financial hardship or some other trial, have I become hardened and stiff? Does my shell look the same, but on the inside am I bitter and tough with a stiff spirit and a hardened heart? Or am I like the coffee bean? The bean actually changes the hot water, the very circumstance that brings the pain. When the water gets hot, it releases the fragrance and flavor. If you are like the bean, when things are at their worst, you get better and change the situation around you. When the hour is the darkest and trials are their greatest do you elevate to another level? How do you handle Adversity?

Are You a Carrot, an Egg, or a Coffee Bean?

Astig nung coffee bean :)

Tao ang Nabubulok

Mamahalin mo ang adhikain at ang taong nasa likod nito. Pati ang mga nagpatuloy no'n.

Pero ang masama, ang karamihan sa mga nagpatuloy ay bulok. Nabubulok.

Hindi na tuloy masyadong kita ang adhikain. Ang magandang adhikain.

Walang pakialam ang mga nagpatuloy ng magandang simulang 'yon. Noong 1948.





May natira pa namang mga taong non-biodegradable. Mamahalin mo rin sila katulad ng mga adhikaing isinasabuhay pa rin nila.

Pero dominating ang mga bulok.

Umaalingasaw ang baho nila at hindi na nga tuloy masyadong kita ang adhikain. Ang magandang adhikain.


Tao nga naman, nabubulok. Pero hindi ang kanilang magandang ideya na para sa ikakakalat ng kabutihan.


Tanim tayo ng kalabasa't munggo? Tara!

Fill her (Eraserheads song)

You don't need to live
It seems a bit naive
No need to disagree
Or seek my history
Your staring at my whole soul
My sanity you stole
But then I knew all along that anything could go wrong

Though I can't see you, I can feel you
I'm so glad you opened my door
And when I get near, all my fears disappear and I won't be alone anymore

Fill her

90's

Bata pa 'ko noon. Puro laro ang inaatupag (Langit-lupa, tumbang preso, syato, taguan atbp.) maghapon.

Natutulog 'pag tanghali.

Ang mundo, puno ng kulay.

Ang buhay, hindi gano'n ka-komplikado. Gusto ko lang gumuhit at itakda ang kinabukasan.

Noon. Noong 90's.

Ngayong madaling-araw (0310H), na-miss ko bigla ang pagkabata ko. Noong hindi pa 'ko mulat sa kamunduhan at sa pakikipaghabulan ay hindi ako maawat. May mga kaibigan pala ako noon. Hindi ko na sila nakakausap ngayon at nakikipag-ugnayan na lang ako sa kanila sa pamamagitan ng mga makahulugang titig. Bakit gano'n? Kung kailan kailangan ko nang matulog ay mapapaisip pa 'ko ng mga ganitong bagay. Impluwensya 'to ng mga nabasa ko e at mga nasagap na balita. Ibabalik na daw ang Magandang Gabi, Bayan (MGB) (show sa Ch.2 noon) na imahe ng Undas noong bata pa 'ko. Tapos, naalala ko ang nabasa kong isang blog entry ni Caroline Castro tungkol sa 90's. Naalala ko rin ang kwentong nabasa ko tungkol sa lalaking naaalala ang mga laruan niya noon na hindi na niya nalaman kung saan napadpad mula nang lumipat sila ng bahay. Tsktsk. Emo tuloy sa madaling-araw ang labas ko nito. Tapos, gusto kong umiyak, seryoso.

May kung ano kasi sa loob ko na nagsasabing: "Nasayang ang pagkabata mo."

Pero naisip ko bigla ang sabi ni John Lennon.
"Time you enjoy wasting was not wasted."

Sabi pa rin ng kung ano sa loob ko: "Kahit ano'ng sabihin mo, hindi mo pa rin nagawang quality time ang mga panahong iyo. Iyong-iyo. Iyo't iyo. Hanggang ngayon naman."

Ang sagot ko naman: Who cares?

Sabi niya: "NBA Cares."

Hindi ako papatalo syempre: The best ka talaga!

Nakakalungkot.

Totoo kayang nag-ubos lang ako ng panahon noon?

Kaya ba parang gusto kong maging bata ulit?

Kaya ba parang hina-hunting ako ng mga drawing ko noon at para bang gusto nitong ipagpatuloy ko ang pagguhit na ilang taon ko ring kinalimutan?

Kaya ba ang bilis ng panahon para sa akin pero naiiwan ako sa nakaraan?

'Pag wala akong nakausap na matino ngayon, lagot ako. Krisis na 'to.

90's! Heto ang isang batang 90's na naliligaw ng landas.

10-29-11   0350H

Fiction Factory

Kahapon ng hapon, kakaiba ang pakiramdam ko. Parang nagpapaubaya na ang katawan ko. Parang mamamatay na 'ko. What the...

Antok na antok ako. Ayaw dumilat ng mata kahit ano'ng gawin ko. Hindi naman siguro 'to dahil sa pagpupuyat ko these last few days sa mga "walang kakwenta-kwentang bagay" daw.

Nagpapaubaya na nga ang katawan ko at napapangiti ako nang walang dahilan. Sa totoo lang, ang ganda ng pakiramdam ko nun. Feels like heaven, ika nga ng Fiction Factory. Hindi ko nga alam kung saan ko nakuha ang ideyang mamamatay na 'ko. Kung nasa katinuan siguro ako kahapon, baka takot na takot na 'ko. Hindi ko gustong maglaho.

"Oo, ayaw kong maglaho."

"Sino ba'ng may gusto?"

"Hindi ko alam pero alam kong may mga sawa na."

At ang nakakatawa pa, habang naglalakad ako sa kalye papunta sa eskwela para sunduin ang bata kong kapatid, ang lakas ng tugtugan sa may tindahan. Dust in the wind. Napangiti ako bigla. Malapit nang magdilim nun at pakiramdam ko'y bigla na lang akong hihigupin ng lupa at walang makakapansin sa 'kin. May makakita man, wala dapat silang pakialam. Natawa ako lalo sa ideyang 'yon.

Dust in the wind? Kung napanood mo na ang Final Destination 5, maiintindihan mo 'ko kung bakit ako natawa.

Waiting

Hihintayin na lang kita sa langit girl.

Constellations

Kahit tanghali, maghahanap pa rin ako ng mga constellations!





Haaay, love is in the air.

I'm awake (September ends)

Matatapos na ang misteryo ng Setyembre. Unti-unting ninanakaw sa 'kin. Ang magagawa ko na lang ay pabagalin ang pag-alis niya sa pamamagitan ng pagnamnam dito. Isang taon na naman akong maghihintay. 

 

Sabi ng Greenday: "Wake me up when September ends..."
E, gising ako buong September e!



Ako naman ang matutulog.



zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

Don't let your dreams...be dreams

Pakiusap binibini, 'wag mong hahayaang ang mga pangarap mo na maging pangarap na lamang.
Sayang naman ang lahat. Lahat-lahat.
Pakinggan mo si Jack Johnson. Sabi niya, "Don't let your dreams be dreams..."
'Wag mong sayangin ang lahat sa ugok na 'yan.
Hindi siya karapat-dapat para sa iyo.

Bulag ka lang ngayon.
Marami namang opthalmologist sa tabi-tabi.




Don't let your dreams...be dreams.

Those Vintas I Used to Draw in Every Piece of Paper That I Own (at least)

The vinta (locally known as lepa-lepa or sakayan) is a traditional boat found in the Philippine island of Mindanao. These boats are made by Bajau and Moros lining in the Sulu Archipelago. It has a sail with assorted vertical colors that represent the colorful culture of the Muslim community. These boats are used for inter-island transport of people and goods. Zamboanga City is known for these vessels.

A few days ago, I managed to take a look at my old things living (inside a box) with the spiders. The dusts and spiderwebs made me pay (I sneezed for five decades). But rediscovering what I used to do before is really worth sneezing for. Yea, I'm discounting the fact that I almost died sneezing.

Before, I used to draw my fantasies in every piece of paper that I own (at least). And I'm coming back to that first love just now! What I found inside the box inspired me. I'm so happy that one of my first loves never really died for it's still inside me, waiting to be awakened.

I found my old drawing of a colorful vinta. Beautiful memories rushed outside my bosom suddenly. How I love vintas! In every piece of paper I own, you're gonna see them. In my dreams, you can find traces of their colors. Then, I just find myself saying, "Elementary days, where are you?" Younger years, when things are less complicated. When love is so pure, when everything colorful is beautiful and when I can just draw vintas the whole day in every piece of paper that I own.





August, 2011

Sa May Bandang Luneta at Quirino Grandstand

Kahapon ng hapon, nasa may bandang Luneta at Quirino Grandstand ako. Ang lakas ng ihip ng hangin kahit mainit. Ang daming nagsasaranggola. Ang dami ring tao. Madami ring nakaputi. Madami din magagandang binibini. Ang sarap ng hangin, masarap sa pakiramdam. Umupo na lang tuloy ako kasama ng mga taong may blangkong mukha.

Kagabi ng gabi, natapos rin ang pinapanood kong kahibangan. Naglakad ako papuntang LRT UN Station. Nasa may bandang Luneta at Quirino Grandstand pa rin ako. Mas lalong sumarap ang hangin. Yummy! Madilim na kasi gabi na. Ang ganda ng pakiramdam ko. Ebs! Heaven! Ang daming inlab.



Umiilaw ang tubig. Ayan o!

May nagbabantay rin ng seguridad ng mga tao. Rumoronda lagi. I feel secured.

At lalong dumami ang tao. Hindi ako magtataka kung may himala nang nagaganap sa kasuluk-sulukan ng kadiliman sa ilalim ng puno ng saging.





Padilim na nang padilim nang padilim... ang dilim.

Manifesto ng Tunay na Lalaki

Manifesto ng Tunay na Lalake (ayon sa Hay! Men! Ang blog ng mga tunay na lalake!)

1. Ang tunay na lalake ay di natutulog.
2. Ang tunay na lalake ay di nagte-text-back, maliban na lang kung papasahan ng load. Gayunpaman, laging malabo ang kanyang mga sagot.
3. Ang tunay na lalake ay laging may extra rice.
4. Ang tunay na lalake ay hindi vegetarian.
5. Ang tunay na lalake ay walang abs.
6. Ang tunay na lalake ay hindi sumasayaw.
7. Ang tunay na lalake ay umaamin ng pagkakamali sa kapwa tunay na lalake.
8. Ang tunay na lalake ay laging may tae sa brief.
9. Ang tunay na lalake ay di naghuhugas ng pinagkainan o nagliligpit ng kanyang mga gamit dahil may babaeng gagawa noon para sa kanya. Mas lalong nagiging tunay ang pagkalalake kung di niya kilala o di niya maalala ang pangalan ng babae.
10. Ang tunay na lalake ay di nagsisimba.

7/10 lang ako. Damn! XD

Setyembre

Para sa 'kin, napakamisteryoso ng buwang Setyembre. Mas misteryoso pa sa buwan ng Mayo (para sa 'kin ha?). May mahika. May taglay na gayuma.

Siguro dahil mas maraming pangyayaring naaalala ko sa mga nakaraang Setyembre ng halos dalawang dekada ng buhay ko. Yeah!

Teka, sayaw muna tayo. September. Earth, Wind and Fire. Ba't walang water? Water, Earth, Wind and Fire. Hmmm... Hayaan ko na lang sila. Gusto nila 'yan e.

Tandang-tanda ko pa noon ang (pinipilit kong makalimutan) mga nangyari. Lumakad ako palayo sa mga tsansang 'yon at hanggang ngayon, pinagsisisihan ko ang galaw na 'yon.

Pero kahit lumakad nga ako palayo noon ay hanggang ngayon, hinahabol pa rin ako ng mga Setyembre na nasaksihan ko na.

Lumang Simbahan

Kay gandang tugtugin. Ang sarap tuloy magsimba! Salamat Sampaguita sa kantang Lumang Simbahan!