Enya

Enya ,

Para akong lumilipad ngayong hapon...

Ewan ko kung bakit bigla kong naisip na pakinggan si Enya gayong si Judee Sill ang trip na trip kong pakinggan nitong mga nakaraan.

At ayun nga, pinapakinggan ko ngayon si Enya. Para tuloy akong lumilipad, habang naglalaro ng NBA.

Tapos, makulimlim pa. 'Pag umulan, iiyak ako. Oo, seryoso. Kasi nga, para akong lumilipad.

Pero bigla-bigla, parang hindi na uulan. Ang ganda ng hapon.

Sana, alam ko ang mga pinagsasabi ko. Pati ikaw.

Monster Rancher

                                                                                               

May nakakaalala pa ba sa cartoons na 'to na pinalabas noon sa channel 7?

Hindi ko noon ma-gets kung bakit ganoon ang ending nitong cartoons na 'to.

Panaginip lang ang lahat? What the... Nice heartbreaking ending.

Pero ngayon alam ko na. O baka hindi pa dahil nanghuhula lang naman ako e. 

Opinions?

Carrot, Egg or Coffee Bean (repost)

A young woman went to her mother and told her about her life and how things were so hard for her. She did not know how she was going to make it and wanted to give up. She was tired of fighting and struggling. It seemed as one problem was solved a new one arose. Her mother took her to the kitchen. She filled three pots with water. In the first, she placed carrots, in the second she placed eggs and the last she placed ground coffee beans. She let them sit and boil without saying a word.

In about twenty minutes she turned off the burners. She fished the carrots out and placed them in a bowl. She pulled the eggs out and placed them in a bowl. Then she ladled the coffee out and placed it in a bowl.

 

Turning to her daughter, she asked, "Tell me what do you see?"

"Carrots, eggs, and coffee," she replied.

 

She brought her closer and asked her to feel the carrots. She did and noted that they were soft. She then asked her to take an egg and break it. After pulling off the shell, she observed the hard-boiled egg. Finally, she asked her to sip the coffee.

The daughter smiled as she tasted its rich aroma. The daughter then asked, "What does it mean, mother?"

Her mother explained that each of these objects had faced the same adversity-boiling water-but each reacted differently. The carrot went in strong, hard and unrelenting. However after being subjected to the boiling water, it softened and became weak. The egg had been fragile. Its thin outer shell had protected its liquid interior. But, after sitting through the boiling water, its inside became hardened. The ground coffee beans were unique, however. After they were in the boiling water, they had changed the water.

"Which are you?" she asked her daughter.

 

"When adversity knocks on your door, how do you respond? Are you a carrot, an egg, or a coffee bean?"

Think of this: Which am I? Am I the carrot that seems strong, but with pain and adversity, do I wilt and become soft and lose my strength? Am I the egg that starts with a malleable heart, but changes with the heat? Did I have a fluid spirit, but after a death, a breakup, a financial hardship or some other trial, have I become hardened and stiff? Does my shell look the same, but on the inside am I bitter and tough with a stiff spirit and a hardened heart? Or am I like the coffee bean? The bean actually changes the hot water, the very circumstance that brings the pain. When the water gets hot, it releases the fragrance and flavor. If you are like the bean, when things are at their worst, you get better and change the situation around you. When the hour is the darkest and trials are their greatest do you elevate to another level? How do you handle Adversity?

Are You a Carrot, an Egg, or a Coffee Bean?

Astig nung coffee bean :)

Tao ang Nabubulok

Mamahalin mo ang adhikain at ang taong nasa likod nito. Pati ang mga nagpatuloy no'n.

Pero ang masama, ang karamihan sa mga nagpatuloy ay bulok. Nabubulok.

Hindi na tuloy masyadong kita ang adhikain. Ang magandang adhikain.

Walang pakialam ang mga nagpatuloy ng magandang simulang 'yon. Noong 1948.





May natira pa namang mga taong non-biodegradable. Mamahalin mo rin sila katulad ng mga adhikaing isinasabuhay pa rin nila.

Pero dominating ang mga bulok.

Umaalingasaw ang baho nila at hindi na nga tuloy masyadong kita ang adhikain. Ang magandang adhikain.


Tao nga naman, nabubulok. Pero hindi ang kanilang magandang ideya na para sa ikakakalat ng kabutihan.


Tanim tayo ng kalabasa't munggo? Tara!

Fill her (Eraserheads song)

You don't need to live
It seems a bit naive
No need to disagree
Or seek my history
Your staring at my whole soul
My sanity you stole
But then I knew all along that anything could go wrong

Though I can't see you, I can feel you
I'm so glad you opened my door
And when I get near, all my fears disappear and I won't be alone anymore

Fill her

90's

Bata pa 'ko noon. Puro laro ang inaatupag (Langit-lupa, tumbang preso, syato, taguan atbp.) maghapon.

Natutulog 'pag tanghali.

Ang mundo, puno ng kulay.

Ang buhay, hindi gano'n ka-komplikado. Gusto ko lang gumuhit at itakda ang kinabukasan.

Noon. Noong 90's.

Ngayong madaling-araw (0310H), na-miss ko bigla ang pagkabata ko. Noong hindi pa 'ko mulat sa kamunduhan at sa pakikipaghabulan ay hindi ako maawat. May mga kaibigan pala ako noon. Hindi ko na sila nakakausap ngayon at nakikipag-ugnayan na lang ako sa kanila sa pamamagitan ng mga makahulugang titig. Bakit gano'n? Kung kailan kailangan ko nang matulog ay mapapaisip pa 'ko ng mga ganitong bagay. Impluwensya 'to ng mga nabasa ko e at mga nasagap na balita. Ibabalik na daw ang Magandang Gabi, Bayan (MGB) (show sa Ch.2 noon) na imahe ng Undas noong bata pa 'ko. Tapos, naalala ko ang nabasa kong isang blog entry ni Caroline Castro tungkol sa 90's. Naalala ko rin ang kwentong nabasa ko tungkol sa lalaking naaalala ang mga laruan niya noon na hindi na niya nalaman kung saan napadpad mula nang lumipat sila ng bahay. Tsktsk. Emo tuloy sa madaling-araw ang labas ko nito. Tapos, gusto kong umiyak, seryoso.

May kung ano kasi sa loob ko na nagsasabing: "Nasayang ang pagkabata mo."

Pero naisip ko bigla ang sabi ni John Lennon.
"Time you enjoy wasting was not wasted."

Sabi pa rin ng kung ano sa loob ko: "Kahit ano'ng sabihin mo, hindi mo pa rin nagawang quality time ang mga panahong iyo. Iyong-iyo. Iyo't iyo. Hanggang ngayon naman."

Ang sagot ko naman: Who cares?

Sabi niya: "NBA Cares."

Hindi ako papatalo syempre: The best ka talaga!

Nakakalungkot.

Totoo kayang nag-ubos lang ako ng panahon noon?

Kaya ba parang gusto kong maging bata ulit?

Kaya ba parang hina-hunting ako ng mga drawing ko noon at para bang gusto nitong ipagpatuloy ko ang pagguhit na ilang taon ko ring kinalimutan?

Kaya ba ang bilis ng panahon para sa akin pero naiiwan ako sa nakaraan?

'Pag wala akong nakausap na matino ngayon, lagot ako. Krisis na 'to.

90's! Heto ang isang batang 90's na naliligaw ng landas.

10-29-11   0350H

Fiction Factory

Kahapon ng hapon, kakaiba ang pakiramdam ko. Parang nagpapaubaya na ang katawan ko. Parang mamamatay na 'ko. What the...

Antok na antok ako. Ayaw dumilat ng mata kahit ano'ng gawin ko. Hindi naman siguro 'to dahil sa pagpupuyat ko these last few days sa mga "walang kakwenta-kwentang bagay" daw.

Nagpapaubaya na nga ang katawan ko at napapangiti ako nang walang dahilan. Sa totoo lang, ang ganda ng pakiramdam ko nun. Feels like heaven, ika nga ng Fiction Factory. Hindi ko nga alam kung saan ko nakuha ang ideyang mamamatay na 'ko. Kung nasa katinuan siguro ako kahapon, baka takot na takot na 'ko. Hindi ko gustong maglaho.

"Oo, ayaw kong maglaho."

"Sino ba'ng may gusto?"

"Hindi ko alam pero alam kong may mga sawa na."

At ang nakakatawa pa, habang naglalakad ako sa kalye papunta sa eskwela para sunduin ang bata kong kapatid, ang lakas ng tugtugan sa may tindahan. Dust in the wind. Napangiti ako bigla. Malapit nang magdilim nun at pakiramdam ko'y bigla na lang akong hihigupin ng lupa at walang makakapansin sa 'kin. May makakita man, wala dapat silang pakialam. Natawa ako lalo sa ideyang 'yon.

Dust in the wind? Kung napanood mo na ang Final Destination 5, maiintindihan mo 'ko kung bakit ako natawa.